Al jaren loop ik rond met een droom. Geen wereldreis, geen marathon en ook geen deelname aan een televisieprogramma waarbij je insecten moet eten. Nee... ik wil nog heel graag een kinderboek schrijven. Sterker nog: het boek woont al een lange tijd in mijn hoofd. Soms fluistert het zachtjes. Soms schreeuwt het: "Wanneer ga je nu eens beginnen?"
Ik denk dat veel mensen zo'n droom hebben. Zo'n idee dat steeds weer terugkomt. Een stemmetje dat zegt: "Ooit..." Alleen is "ooit" een heel rekbaar begrip. Voor je het weet ben je tien jaar verder en is "ooit" veranderd in "had ik maar."
Misschien komt het omdat ik geloof dat kinderen nog iets kunnen wat wij als volwassenen vaak verleerd zijn. Zij zien geen gewone tak, maar een toverstaf. Geen plas water, maar een oceaan vol zeemonsters. Ze stellen duizend vragen op een dag en vinden het heel normaal dat een knuffel gevoelens heeft of een boom kan praten.
Wat zou het mooi zijn als een boek kinderen helpt om die fantasie vast te houden. Om te voelen dat ze precies goed zijn zoals ze zijn. Dat zachtheid geen zwakte is, dat emoties er mogen zijn. En dat er soms meer wijsheid schuilt in een kind dan in een volwassene.
Toch merk ik ook dat ik mezelf regelmatig tegenhoud. "Heb ik wel genoeg talent?" "Wie zit er op mijn verhaal te wachten?" "Er zijn al zoveel kinderboeken."
Maar dan bedenk ik me iets anders. Geen enkel kind vraagt zich af of zijn tekening goed genoeg is voordat het een stift pakt. Het tekent gewoon omdat het leuk is, omdat het iets wil vertellen. Misschien mag ik daar als volwassenen iets van leren. Ik sta volledig open om deze kwetsbare kant te gaan ontdekken de komende tijd.
Dus wie weet ligt er ooit echt een kinderboek, vol avonturen en met illustraties door iemand die daar weer razend enthousiast van wordt! (wellicht jij wel, haha). Misschien een verhaal waarin voorwerpen praten, bomen luisteren en gevoelens een eigen kleur hebben. Of misschien begint het gewoon met één lege pagina.
En eerlijk? Dat is eigenlijk al een heel mooi begin.
Reactie schrijven